விசேஷம்

அமைதியான குளம்.

கல்லை எறிகிறீர்கள்.

சஞ்சலப்படுகிறது.

"சஞ்சலப்படாதே குளமே!" என்று அக்கறை பொழிகிறீர்கள்.

_______________________________________

தெளிவான மனம்.

"வீட்ல விசேஷமா?" என்கிறீர்கள்.

இல்லையென்று சொன்னால், ஆறுதல் வாசிக்கிறீர்கள். 

_______________________________________

My mind be like,
"நாம் பாட்டுக்கு செவனேன்னு தான்டா இருந்தேன்?"

_______________________________________

இனிமேல் சொல்லலாமென இருக்கிறேன்.

"வீட்ல விசேஷமா?"

"ஆமா. நாளைக்கு எனக்கு சுன்னத் கல்யாணம். நிச்சயம் வரணும்."

_______________________________________





Comments

  1. Anonymous28 August 2025 at 04:54

    🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣 சரியான பதிலடி

    குளம், கல் - சிறப்பான உவமை

    இவிங்களுக்கு வேற வேலையே இல்ல.

    கொழந்த பொறந்தா
    "ஒல்லியா இருக்கு"
    "கலர் கம்மியா இருக்கு "
    "மூக்கு சப்பையா இருக்கு"

    கொஞ்சம் வளந்தா
    "எந்த ஸ்கூல்?"
    "இந்த ஸ்கூல் தானா? அவங்கவங்க கடன் வாங்கி பெரிய ஸ்கூல் ல படிக்க வெக்கறாங்க"

    படிச்சு முடுச்சா
    "எந்த காலேஜ்?"
    "இந்த கோர்ஸ் கெல்லாம் வேல கெடைக்குமா?"

    அதையும் முடுச்சுட்டா
    "எங்க வேல?"
    "என்ன வேல?"
    "சம்பளம் எவ்வளவு?"
    "இன்னுமா வேல கெடைக்கல?"

    ஒரு வழியா கெடச்சுட்டா
    "எப்போ கல்யாணம்?"
    "வயசாய்ட்டே போகுதில்ல?"
    "காலகாலத்துல இதெல்லாம் பண்ணிடனும்"

    கல்யாணம் முடுஞ்சுட்டா
    "வீட்ல விசேஷமா?"
    .....

    இவிங்களுக்கு இதேதா வேலை. கேள்வி கேக்கற யாருமே கூட இருந்து பாத்துக்க மாட்டாங்க. சும்மா timepass காக கேக்கற கேள்விகள் இதெல்லாம். இந்த கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதில் தெரியாட்டியும் அவங்க வாழ்க்கை ஓடத்தான் போகுது. அப்பறோம் என்ன இதுக்கு இந்த கேள்வியெல்லாம் கேக்கறாங்க?

    இந்த மாதிரி கேள்விகளுக்கெல்லாம் அதுவும் அந்த கடைசி கேள்விக்கெல்லாம் frozen lake மாதிரி இருந்துக்கணும். எவன் கல் கொண்டு எறிஞ்சாலும் அசராம இருக்கும் மனசு.

    என்னமோ இவிங்க வந்து தினமும் குளிப்பாட்டி, சீராட்டி பாலூட்டி தூக்கம் கெட்டு பிள்ளையை வளத்து எடுக்கற மாதிரி தா விசாரிப்பாய்ங்க. ஒரு கூந்தலும் பிடுங்க மாட்டாங்க.

    ஒரு பிள்ளை எப்போ விருப்பப்படுதோ, அப்போதான் அது வரும். ஆனா வரும்போது வேணாம்னு மட்டும் சொல்லிடவே கூடாது.

    இன்னுமே யோசிச்சு பாத்தா இனி வரப்போற உலகம் அவ்ளோ சிறப்பா ஒன்னும் இருக்க போறதில்ல. எதிர்கால குழந்தைகளக்கு நம்ம விட்டுட்டு போற பூமி நல்லாவா இருக்கு? இப்பவே பாதி இயற்கை வளங்களை காணோம்.

    ஒவ்வொரு மனுஷனும் பொறக்கறது இந்த பூமில எதையோ ஒண்ண experience பண்ண தா.
    The soul/consciousness undergoing human experience. அவ்ளோதா மொத்த வாழ்க்கையுமே. அத புருஞ்சுக்காதவங்கதா குண்டு சட்டில வெறும் வண்டிய ஓட்டிக்கிட்டு கெடப்பாங்க. இந்த பறந்து விரிஞ்ச பிரபஞ்சத்தில ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப சின்ன வட்டத்தை பத்தி யோசிக்கிறவங்க மட்டும்தா இந்த மாதிரி கேள்விகளையெல்லாம் கேட்டுகிட்டு இருப்பாங்க. இவங்களுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லணும்னு அவசியம் இல்ல.

    So போறவங்க வரவங்க கேள்விகள யெல்லாம் இந்த காதுல வாங்கி அந்த காதுல விட்டுடனும். ரொம்ப நோண்டுனா மேல சொன்ன பதிலயே சொல்லிடலாம்.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

எங்களைத் தற்குறிகள் என்று சொல்பவர்களுக்காக.

"தமிழ்நாட்டின் தலைநகரம் சென்னை." "நண்டு படத்தை இயக்கியவர் மகேந்திரன்." மேற்காணும் இரண்டு கூற்றுகளும் உண்மைகள் (facts).   அழகம்பாளையம் தனசேகரிடம் கேட்டாலும் அதைத்தான் சொல்லுவார், அஞ்சானூர் தமிழன்புவிடம் கேட்டாலும் அதைத்தான் சொல்லுவார். (தமிழ்நாட்டின் தலைநகரம் மதுரை என்று தவறாகச் சொல்பவர்களும் இருப்பார்கள். அதுவும் உண்மையில்லை. தலைநகரம் சென்னை என்று தெரிந்தும் ஒருவர் அப்படிச் சொன்னால் அது பொய்.)   இன்னும் இரண்டு கூற்றுகள். "சென்னை ஓர் அழகான ஊர்." "நண்டு  படம் நன்றாக இருக்காது." இந்த இரண்டு கூற்றுகளும் கருத்துகள் (opinions). தனசேகரைப் பொறுத்தவரை சென்னை அழகான ஊராக இருக்கலாம். ஆனால், தமிழன்பு அதை ஓர் அழகற்ற ஊரென நினைக்கலாம்.  அதேபோல்தான் நண்டு படம் குறித்த கருத்தும்.  ... பொதுவாக வாக்குவாதங்களில் தத்தம் கருத்துகளைச் சொல்பவர்கள் செய்யும் தவறுகள் இரண்டு. 1) அவை தம்முடைய கருத்துகள் மட்டுமே என்பதையோ, தன்னுடைய கருத்து என்பதாலேயே அது உண்மையாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதையோ ஏற்க மறுப்பது. 2) கருத்துகளை நிறுவ உண்மைகளைச் சொல்லாமல், மேலும் தங்களுடைய கரு...
The Red Pill

என் ஆசிரியர்கள்

ராமசாமி வாத்தியார் அயலூர் ஊராட்சி ஒன்றியத் துவக்கப்பள்ளி, நாமக்கல் பாளையம் - என்ற சொற்றொடரைப் படித்து முடிப்பதற்குள்ளாகவே முழுப் பள்ளிக்கூடத்தையும் சுற்றி வந்து விடலாம்.‌ அவ்வளவு சிறியதுதான் நான் படித்த பள்ளி. அங்கே எங்களுக்குப் பாடம் சொன்ன ஆசிரியர்களில் மூவர் மட்டுமே என் நினைவில் நிற்கிறார்கள். அதில் முதலாமவர் ராமசாமி வாத்தியார்.  அவருக்கு அறுபது வயதுக்கு மேல் இருக்கும். பத்து வயதுக்கும் கீழிருந்த குழந்தைகளுக்கு அறுபது வயது ஆசிரியர் என்பதே எவ்வளவு அழகான சூழ்நிலை! அவருக்கும் எங்களுக்குமான உறவு, ஒரு தாத்தாவுக்கும் பேரப் பிள்ளைகளுக்குமான உறவாகவே இருந்தது.  வெள்ளை வேட்டி சட்டையில்தான் வருவார்; எங்களுடன் சேர்ந்து க்ரிக்கெட் விளையாடுவார்; 'கொல கொலயா முந்திரிக்கா' என்ற விளையாட்டை எங்களுக்கு சொல்லித் தந்தவரும் அவரே.   எவ்வளவு சிரத்தையெடுத்து யோசித்தாலும், அவர் எங்களுக்குப் பாடம் நடத்தியதான நினைவு ஒன்று கூட வரவில்லை. பிறகு என்னதான் செய்வார்? கதைதான். ஒன்று முதல் ஐந்தாம் வகுப்பு வரையிலான குழந்தைகள் அனைவரையும் சேர்த்து மொத்தப் பள்ளியின் மாணவர் எண்ணிக்கையே முப்பதோ நாற்பதோதான் இ...
The Red Pill

நீதி வென்றுகொண்டுதான் இருக்கிறதா?

இப்போது தீர்ப்பு வந்துள்ள ஜெயராஜ் பென்னிக்ஸ் வழக்கை எடுத்துக்கொள்வோம்.  அந்த வழக்கில் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்பது காவலர்களுக்கும் இரட்டை மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டுள்ளது.  இதை வாட்ஸேப் ஸ்டேட்டஸில் பதிவிடும் பலரும் "நீதி வென்றது" என்று பதிவிட்டு வருகிறார்கள்.  முதலில் எதிலெல்லாம் எனக்கு மாற்றுக்கருத்து இல்லை என்பதைச் சொல்லிவிடுகிறேன். தவறு செய்தவர்கள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.‌ அவ்வாறு தவறு செய்தவர்கள் தண்டிக்கப்படும்‌ போது அது பாராட்டப்பட‌ வேண்டும்.  அதிலே இரண்டாம்‌ கருத்தே இல்லை.  இப்போது தண்டனை என்பதன் நோக்கம் என்ன என்று பார்ப்போம்.  பள்ளிக்குள்ளே குப்பை போட்டால் பத்து ரூபாய் அபராதம் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதன் நோக்கம் பத்து ரூபாயை இழப்பதற்கு அஞ்சி யாரும் குப்பை போடக்கூடாது என்பதேயொழிய, அந்தப் பணத்தை கூலியாட்களுக்குக் கொடுத்து குப்பையை அள்ளிப் போடலாம்‌ என்பதல்ல. இந்த உதாரணத்தில் பிரச்சினை குப்பை இல்லை. குப்பை போட வேண்டும்‌ என்று ஒருவர் மனதில் தோன்றும்‌ எண்ணமே தீர்க்கப்பட வேண்டிய பிரச்சினை. தொடர்ந்து நூறு வருடங்களுக்கு அந்தப் பள்ளியில் தினந்தோறும் பத்து பத்த...
The Red Pill