Nothing - Almost

சின்ன வயதில் "நிவாரண் 90" பாக்கெட்டைப் பார்க்கும் போது, அது ஒரு முடிவிலி என்று தோன்றியது.  அந்தப் பாக்கெட்டில் இருக்கும் படத்தை ஓவியமாக ஒருவர் வரையத் தொடங்கினால் அவர் நித்தியத்திற்கும் வரைந்து கொண்டேதான் இருக்க வேண்டும். அதை வரையத் தேவையான மை முடிவில்லாமல் கொட்டிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்படியென்ன பிரமாதமான படம் அது? முதலில் நிவாரண் 90 என்பது ஓர் இருமல் மருந்து. ஒரு ரூபாயோ இரண்டு ரூபாயோ இருக்கும். ஒரு ஷாம்பூ சாஷே போலத்தான் இருக்கும். அதனை வாங்கி அதன் வாயைக் கிழித்தெறிந்து விட்டு வாய்க்குள்ளே கொட்டிக்கொள்ளலாம். கடைக்காரர் மீதிச்சில்லறை தருவதற்குள் மருத்துவத்தை முடித்துவிடலாம்.  அந்த நிவாரண் 90யின் பாக்கெட்டில் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும் படத்திலும் ஒருவர் அதையேதான் செய்துகொண்டிருப்பார். அவர் கையிலும் ஒரு நிவாரண் 90 இருக்கும் அதை அவர் வாய்க்குள் கொட்டிக் கொண்டிருப்பார். அதாவது, நிவாரண் 90 பாக்கெட்டில் இருக்கும் படம்‌ என்னவென்றால் ஒருவர் நிவாரண் 90யை வாய்க்குள் கொட்டுவது. அந்தப் படத்தில் இருப்பவர் வேறு எதையாவது குடித்திருந்தாலாவது பரவாயில்லை. அவரும் அதையேவா குடித்துத் தொலைய வேண்டு...

Me: I will tell you an idea for a story. Could you write it? Meta: I'd love to write a story based on your idea. Please go ahead and share it with me. I'll do my best to bring your concept to life with my words. Don't worry if your idea is rough or unfinished – I'll help develop it into a compelling narrative. What's your idea? Is it a sci-fi adventure, a romantic tale, a mystery, or something else? Share it, and let's create a story together! Me: Okay. The story is about a father and his daughter. One day the daughter goes to cinema after lying to her father that she is going to school. However, the father finds out the truth.  Now, you should write a sentence that's like an infinite loop. Here is the idea.  1) The father knows that the daughter went to cinema. 2) The daughter knows that his father knows the truth. However, she thinks that the father doesn't know the fact that she knows that the father knows about her cinema going. 3) But, the father kn...

சம்பவம் 1 சிறு வயதில் என்னுடைய அக்காவின் ஆட்டோக்ராஃப் புத்தகத்தில் அவரது தோழிகள் எழுதியிருந்த க்ளீஷே வாசகங்களுக்குக் கீழே 'கமெண்ட்' எழுதியிருக்கிறேன். அவையெல்லாம் குறைந்தபட்சம் எனக்கு மட்டுமாவது சிரிப்பை வரவழைக்கக் கூடியவை. அப்போது நான் ஏழாவது படித்துக் கொண்டிருந்தேன். நிற்க.  சம்பவம் 2 பல வருடங்கள் கழித்து வெங்கடேஸ்வரா கல்லூரியில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, டிபாட்மெண்ட் கம்ப்யூட்டரில் நண்பர் தனசேகர் சேமித்து வைத்திருந்த புத்தகங்களைப் படிக்க நேர்ந்தது. அப்போது அந்த அறையில் நான் மட்டுந்தான் இருந்தேன். பேயோன் எழுதிய "பேயோன் 1000" புத்தகத்தைப் படித்தபோது தன்னந்தனியனாக வாய்விட்டுச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  சிரிப்பு ஓய்ந்து யோசித்துப் பார்த்தபோது, 'இப்படிக் கூட ஒரு புத்தகம் போடலாமா' என்ற வியப்புத் தோன்றியது. "பேயோன் 1000" என்பது வேறொன்றுமில்லை. பேயோன் தன்னுடைய ட்விட்டர் பக்கத்தில் (இப்போது X) பதிவிட்ட 1000 ட்வீட்களின் தொகுப்புதான் அது. (ஆமா, ட்விட்டருக்கு X என்று பெயர் மாற்றினார்கள். ட்வீட்டுக்கு இப்போது என்ன பெயர்?) மேலே சொன்ன 2 சம்பவங்களும் என்...